miarakultury

  Nie pierwszy raz goszczą we Wrocławiu. Ich koncerty to elegancja, wyobraźnia, perfekcja i wielka muzyczna klasa. Znów przyjeżdżają do Wrocławia, zagrają 19 października w NFM. Jazz at Lincoln Center Orchestra z wybitnym trębaczem Wyntonem Marsalisem to wydarzenie, na które warto czekać. O tym, że NFM to miejsce dla najlepszej muzyki, wiadomo nie od dziś. Jazz at Lincoln Center Orchestra są wszechstronni, grają autorskie kompozycje, utwory napisane na zamówienie Lincoln Center, historyczne kompozycje wielkich artystów, a wśród nich znajdziemy takie nazwiska: Duke Ellington, Count Basie, Fletcher Henderson, Thelonious Monk, Mary Lou Williams, Dizzy Gillespie, Benny Goodman i Charles Mingus. To piętnastu muzyków: solistów oraz członków składów. JLCO rezyduje w Jazz at Lincoln Center od 1988 roku. Jeżdżą po świecie, a dyrygowali nimi gościnnie: Benny Carter, John Lewis, Jimmy Heath, Chico O’Farrill, Ray Santos, Paquito D’Rivera, Jon Faddis, Robert Sadin, David Berger, Gerald Wi...

Niech rozbrzmiewa muzyka! Czas na festiwal       56. Międzynarodowy Festiwal Wratislavia Cantans im. Andrzeja Markowskiego to wyjątkowy czas – święto muzyki, święto muzyków i melomanów. Nasze święto potrwa od 3 do 12 września. Organizuje je Narodowe Forum Muzyki. W tym roku hasłem festiwalowym jest „Przekraczanie granic”. Trudno nie myśleć o tym, co niesie ze sobą ta fraza w czasie pandemii oraz złego czasu na świecie, w Afganistanie i na naszej granicy z Białorusią. W Afganistanie muzyka została zakazana, a to przecież najmniejsze nieszczęście, które dotyka mieszkańców kraju. Istotą muzyki jest przekraczanie granic – tak uważają organizatorzy. I wciąż chcemy je przekraczać, znajdując nowe horyzonty współczucia, bycia w społeczeństwie, tworzenia i wszelkich przejawów życia. „W czasie festiwalu Wratislavia Cantans zjawisko przekraczania granic będzie rozpatrywane z różnych perspektyw. Podczas koncertu inauguracyjnego – z udziałem znakomitej mezzosopranistki Magdaleny...

Maćko Prusak w Koncercie Galowym Fot. Łukasz Giza   Choć 41. Przeg ląd Piosenki Aktorskiej skończył się tydzień temu, wciąż o nim myślę. I jest coś, na co czekam – to zapowiadana na jesień płyta Ralpha Kaminskiego. Jego koncert był potwierdzeniem słuszności przyznania wszystkich nagród przed dwoma laty. Wciąż wspominałam zjawisko, jakim był wówczas w Konkursie Aktorskiej Interpretacji Piosenki. Teraz niezwykły artysta śpiewający piosenki Kory zaczarował świat. Wrażliwy, czujący tekst i melodię, mający subtelny kontakt z publicznością. Nie kopiował Kory, nie był nią, a jednocześnie ona była na scenie Capitolu. To niezwykły talent, wielka pracowitość, bezgraniczne wyczucie.  Ralph Kaminski zaczarował publiczność Fot. Łukasz Giza   Świetni byli też artyści występujący z Kaminskim: Bartłomiej Wąsik – fortepian, wokale, Michał Pepol – wiolonczela, wokale, Paweł Izdebski – gitary, wokale, Wawrzyniec Topa – bas, skrzypce, wokale, Wiktoria Bialic – perkusja, flet, wokale. W...

    Trudno przenieść „Alicję w Krainie Czarów” na teatralną scenę. Trzeba pamiętać, żeby nie przesłodzić. I nie przeintelektualizować. I znaleźć widza, bo odbiorca tej opowieści nie jest oczywisty. Nic dziwnego. Maciej Słomczyński, tłumacz książki Lewisa Carrolla, pisał: to „jedyny wypadek w dziejach piśmiennictwa, gdzie jeden tekst zawiera dwie zupełnie różne książki: jedną dla dzieci i drugą dla bardzo dorosłych”. I taka pozostaje „Alicja” autorek scenariusza – Agnieszki Wolny-Hamkało i Martyny Majewskiej, tak. Część jest dla bardzo dorosłych, część dla dzieci. Nie do końca przenikają się obie części i mam (senne?) wrażenie, że mali i duzi widzowie pozostaną – każdy w swoim świecie. Świat marzeń sennych jest i pewnie będzie jedną z największych zagadek ludzkości. Próby opowiadania snów są przecież zawsze trudne, interpretacja jeszcze trudniejsza. Sny trudno „złapać”. Ale twórcom powiodło się to, co nieuchwytne. W przedstawieniu rodzina Alicji ogląda sen i w nim uczestn...